بچه که بودم فکر می کردم بزرگ که بشوم خلبان می شوم. پاستور (مشهدی ها متوجه می شوند) هواپیما جمع می کردم. یک عکس بزرک کنکورد هم زده بودم به دیوار اتاق. آسمان شب را که کشف کردم، مطمئن بودم که فضانورد می شوم. بزرگتر که شدم و علوم  که خواندم، عشق فیزیک جای همه عشق های دیگر را برایم پر کرد. تا سالهای بعد من دیوانه وار مسحور فیزیک بودم و حقیقتی که از جهان اطراف، پیش روی آدم می گذاشت. در تمام این سالها البته ادبیات، پیرنگی بود که لحظه های خوشی را برایم می آفرید. مثل آب خوردن شعرهای حافظ را حفظ می کردم. دیوانه سهراب بودم و شعرهای اخوان ثالث به وجدم می آورم. فروغ میخواندم و شاملو. بعدها هم که با دریای توفانی غزل آشنا شدم و تخته پاره سکونم را به تلاطمی همیشگی سپردم.

سرود ِ مرد ِ سرگردان

مرا مي‌بايد که در اين خم ِ راه

در انتظاري تاب‌سوز

سايه‌گاهي به چوب و سنگ برآرم،

چرا که سرانجام

                     اميد

از سفري به‌ديرانجاميده بازمي‌آيد.

به زماني اما

               اي دريغ!

                           که مرا

بامي بر سر نيست

نه گليمي به زير ِ پاي.

از تاب ِخورشيد

                    تفتيدن را

سبوئي نيست

تا آب‌اش دهم،

و برآسودن از خسته‌گي را

باليني نه

           که بنشانم‌اش.

مسافر ِ چشم‌به‌راهي‌هاي ِ من

بي‌گاهان از راه بخواهد رسيد.

اي همه‌ي ِ اميدها

مرا به برآوردن ِ اين بام

نيروئي دهيد!

۲۹ ارديبهشت ِ ۱۳۴۲

  RSS