می دانم خیلی دیر است اما من همین یکی دو روز پیش سنتوری را دیدم. کاش کارگردان این فیلم کس دیگری بود، آن وقت می توانستم با خیال راحت در ذهنم او را به سیاه نمایی و سیاسی کاری متهم کنم. شاید به صفار هرندی هم آفرین می گفتم که مثلا نگذاشت این آینه دق اکران بشود. حتی شاید دلم خنک می شد وقتی می دیدم همه سرمایه تهیه کننده اش را در پستوی فروشگاه های محصولات مثلا فرهنگی، چوب حراج زده اند. اما کارگردان این فیلم داریوش مهرجویی است.
از آن روز یک چیزی مثل خوره به جانم افتاده است. مدام از خودم می پرسم یعنی جهان اطراف ما این همه تلخ و تیره و سیاه است؟!
اگر سیگاری بودم بعد از دیدن سنتوری حتما یک پاکت سیگار را دود می کردم.
|
+| حسن احمدی فرد یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 |
